جبهه غربی نوپتسه
The West Face of Nuptse
This face is a dead zone. Rinhold Messner
جبهه غربی نوپتسه
با دیدن صورت "توماس هومار" برای اولین بار هیچکس نمی تواند حدس بزند این شخص یکی از پرطاقت ترین و تکنیکی نرین آلپنیست های جهان بشمار می آید. صعود های مکرر او بر روی جبهه های سنگی و یخی هیمالایا که توسط پیشتازان قبل از وی غیر قابل صعود محسوب شده او ر ا بصورت یک استثنا در آورده است .
یکی از بزرگتری صعود های او صعودی بود که با کوهنورد بزرگ جانز جگلیک Janez Jeglic بر روی جبهه غربی نوپتسه انجام داد.
Nuptse در زبان محلی به معنی قله غربی است . و این نامگذاری به این خاطره که این کوه زیبا در غرب "شومولونگما" یا همان اورست قرار گرفته است . تمام راهیان جبهه جنوبی اورست از پای این کوه عبور کرده اند و به تصدیق همه آنها این کوه جذابیتی غیر قابل توصیف دارد.
اما جبهه غربی این کوه همان مکانی که مسنر اولین فاتح تمام هشت هزار متری ها آن را منطقه مرگ نامیده تا سال 1977 شاهد هیچ تلاشی نبود . هیبت این جبهه چنان عظیم بود که هیچ کوهنوردی جرات رویارویی با آن را به خود نمی داد.و این نه فقط به خاطر سختی مسیر بلکه به خاطر خطرات زیاد آن بود که بسیار بیشتر از خطرات رایج در یک مسیر هیمالایایی طبقه بندی می گشت .
برای جانز جگتیک انجام این صعود تحقق یکی از بزرگترین آرزوهای او محسوب می شد. و قرار بود او و سه نفر دیگر این تلاش را انجام دهند .
این چهار نفر بعد از تمرینات هم هوایی بر روی "پوموری" و جبهه شرقی" لوبچه " آماده صعود شدند. یکنفر از آنها با دیدن بارش برف سنگین و احتمال ریزش بهمن های شدید از صعود منصرف شد. تیم سه نفره کمپ اصلی را به سمت یخچال پای نوپتسه ترک کرد و شب را در ارتفا 5200 متر بسر برد. شب یکنفر دیگر آن ها احساس بیماری کرد و او هم از ادامه صعود منصرف شد.
دو نفر باقیمانده جانز جگتیک و توماس هامر صعود را آغاز کردند.
ساعت های متمادی صرف عبور از شکاف های خطر ناک یخچالی شد تا بالاخره به پای مسیر برسند . دهلیز ی که باید از آن بالا می رفتند پر از سنگهای ریزشی بود و قطعات یخ از سراک های بزرگ بلای سر آنها آن فرو می ریخت . این دو نفر موفق شدند به سلامت از آن بخش عبور کنند و در ارتفاع 5900 متر به یک پهنه برفی برسند و در آنجا چادر بزنند. شب باد شدیدی بر روی جبهه می وزید و فردا صبح هوا بارش داشت. در شرایطی که دید کافی نداشتند از بخش هایی که در معرض ریزش بهمن بود گذر کردند و در داخل یک شکاف یخی به این امید که آن شکاف آنها را از باد شدید محافظت کند چادر زدند. هر چند چادر آنها در زیر برف مدفون شد.
قردای آن روز این دو نفر تنها موفق به صعود 400 متر مسیر ترکیبی شدند و در تمام مدت صعود در معرض ریزش سنگ و یخ قرار داشتند. آنها سه ساعت تمام وقت صرف کندن یک جای صاف برای زدن چادر نمودند اما با این وجود محل چادر آن بسیار نامناسب بود . چادراین شب نیزکاملا در برف مدفون شد.
وضعیت آنها به گونه های نبود که بتوانند روز بعد را صرف استراحت کنند . بنابراین تصمیم گرفتند فردا بطور سبکبار بسمت قله حرکت کنند.
این دو در ساعت 4 صبح در هوایی بسیار سرد چادر خود را به سمت قله ترک کردند. خوشبختانه بر روی مسیر آنها اثری از باد نبود اما در بالای قله باد شدیدی را مشاهده می کردند.
صعود را با سرعت شروع کردند و در هر ساعت کمی بیشتر از 100 متر ارتفاع می گرفتند . در ساعت 8 آنها در ارتفاع 7100 متری بودند. سرمای محیط به 30 درجه زیر صفر می رسید . حدود ساعت 11 آنها به ارتفاع 7500 متری رسیدند.
از اینجا جانز جگلیک از هومار جلو افتاد . . او در ساعت دو بعد اظهر به قله 7742 متری نوپتسه II غربی رسید و منتظر رسیدن هومار شد که یکربع بعد از به قله رسید.
و فقط بیسم جلیگ در حالیکه روش بود در گوشه ای افتاده است .
لحظه ای وحشتناکی بود . در اوج پیروزی او متوجه این اتفاق وحشتناک شد. بیشک باد شدید جلیک را از روی خط الرس کنده و به دامنه های جنوبی کوه پرتاب نموده بود.
نفرات حاضر کمپ اصلی صدای هومار را از پشت بیسم روش جلیک می شنیدند که نام او را فریاد می زند. اما کاری از دست هیچ کس ساخته نبود.
هومار بعد از سی دقیه که به تنهایی بر روی قله سپری نمود راه باز گشت را در پیش گرفت .
در مسیر چند باز از بهمن جان سالم بسر برد و در حوالی غروب به چادری که صبح دو نفره آن را ترک نموده بودند رسید. کپسول گاز او تمام شده بود و هیچ گونه مایعاتی برای نوشیدن نداشت .
روز بعد چادر را ترک کرد و بدون هیچ غدایی شروع به پایین رفتن از مسیر کرد. ساعت هشت شب به ابتدای دهلیز رسید در آنجا دوستانش که از کمپ اصلی به سمت او حرکت کرده بود وی را سرما زده پیدا کردندو با کمک شرپاها او به کمپ اصلی بازگشت.
...........................
......................................
مسیر صعود این دونفر تماما بصورت صعود فنی و نه گام برداری صرف و از مسیرهای یخی و سنگی تا درجه 5.10 و Wi4 بود. این دو در صعود از طناب استفاده نمی کردند و هر یک تنها به اتکا خود صعود می کرد.نکته مهم نحوه بازگشت هومار است ولی تمام مسیری که که صعود نموده بود بروش صعود معکوس Down Climb به پایین برگشت .دشواری این کار را هر کسی که حتی یک مسیر ساده 10 متری را گیره به گیره پایین برگشته باشد بخوبی درک می کند!! و هومار این کار را در ارتفاع 7700 متر تا 5200 متر در چنان مسیری و بعد از آن حادثه وحشتناک انجام داد .
این صعود بصورت آلپی انجام شد بسیاری از صاحب نظران در رشته کوهنوردی این صعود را با توجه به شرایط اجرای آن و موقعیت خاص این جبهه از کوه بعنوان برترین صعود سال 1997 ارزیابی کردند و بعقیده بسیاری این صعود جزو ده صعود بزرگ تاریخ کوهنوردی قرار می گیرد.
برای مطالعه بیشتر