آن ده متر ساده

 شاید اطلاق لقب نگین پنهان قره قورم به این کوه سنگی رفیع و زیبا بهترین عنوانی باشد که بتوان بر آن داد . زیرا تا وقتی که کسی  دقیقا در روبروی این دیواره بلند و قله 5900 متری آن نباشد نمی تواند آنرا ببیند.

 

در پشت مجموعه Trango Towers و به فاصله چند ساعت راهپیمایی یکی از زیباترین دیواره های دنیا قرار دارد. دیواره ای که هنوز کیسه بار کوهنورد فقید ژاپنی که قصد صعود آن انفرادی آن را داشت بر رویش آویزان مانده است .

 این مناره عظیم گرانیتی که از دل یخچال سر به آسمان کشیده امروزه بعنوان یکی از بهترین مکانهای صعود دیواره ای بلند در دنیا تلقی می شود.

از سال 1992 توجه سنگنوردان به این دیواره بزرگ جلب شد و یک تیم آمریکایی سعی در صعود ان نمود.این تلاش در 250  متری قله بعلت هوای بد ناکام ماند . در سال 1995  کوهنورد ژآپنی Ryuchi Taniguchi  قصد صعود انفرادی این دیواره را نمود که متاسفانه بعلت ریزش های شدید سنگ کشته و به پایین دیواره پرت شد.

تیم آمریکایی مجددا در سال 1996 به قره قوروم بازگشت و موفق شد با  صعود 36 طول طناب تا 10 متر آخر دیواره را صعود کند! 10 متر آخر در آن سال یک تقاب برفی بسیار شکننده و خطر ناک بود.

در حالیکه اگر از آن فاصله  یک گلوله برفی پرتاپ می کردند آن گلوله به قله می خورد  آنها ترجیع دادند ریسک را قبول نکنند و راه برگشت را بدون ایستادن بر فراز قله در پیش گرفتند.

مطبوعات و جامعه خبری در بازگشت آنها جنجال بسیار بزرگی را آفریدند که در آن اولین صعود بدون ایستادن بر فراز قله نقد شده بود. جدل های بسیار زیاد قلمی و هیاهوی بسیار بر سر هیچ .

دو کوهنورد جوان آمریکایی مارک سینوت و جراد اودجن در سال 1997  بدون توجه به این هیاهو و مسایل حاشیه ای و بدون اعتنا به اولین بودن در سال بعد برای صعود  مناره شیتون عازم شدند.

آنان دو نفره مسیر خود را تا قله صعود کردند. مارک سینوت در سایت خود گرازش بسیار زیبایی را از این صعود فوق العاده به رشته تحریر در آورده است . صعودی زیبا با شب مانی های متعد بر روی دیواره که در آخرین مرحله طی 24 ساعت صعود  و فرود مدام تکمیل شد.

مارک سینوت می گوید:

در آخرین بخش من تکه سنگی را دیدم که آنرا از عکس تیم سال قبل بعنوان آخرین مرحله صعود بیاد داشتم . از آن بالا رفتم برفی که سال قبل بصورت سست و خطرناک بود به یمن زمستان سرد هم اکنون بصورت بک سطح صاف و مستجکم در آمده بود . بالای آن یک تکه سنگ کوتاه بود که بنظر می رسید قله اصلی باشد . از آن بالا رفتم و دیدم قله چند متر آنطرف تر است . بالاترین بخش قله حالتی داشت که نمی شد بر روی آن ایستاد و امکان نصب حمایت میانی هم نداشتم . از یک بلوک سنگی برای خودم یک حمایت گرفتم و به قله نزدیک شدم.

هوا نیمه تاریک بود و من در جایی ایستاده بودم که از کمپ اول بسیار دست نیافتنی بشمار می آمد.

شصت ثانیه بعد مسیر را برگشتم(Down Climb) تا جراد به قله برود.بازگشت آنها تا پاسی از شب طول کشید. آنها در بازگشت هیچ گاه خود را درگیر بحث های اولین صعود نکردند.

کوهنورد ایتالیایی  ماریو بوبو  در سال 2001 موفق شد بر روی این دیواره صعودی اعجاب آور انجام دهد. مسیر Woman And Chalk اولین مسیر 5.13  بود که در ارتفاع بالای 5000 متر صعود می شد.